Handenarbeid en zo

Outro had het gisteren over een kennis waaraan hij gevraagd had een tekening te maken. En woeps, een tijdje daarna was die daar, volledig zoals het moest, gewoon AF. Kijk, mensen die iets met hun handen kunnen, daar ben ik verdorie jaloers op.

Mijn pa kan dat. Hij heeft een opleiding metaal genoten, en zijn eindwerk van in de tijd staat bij m’n grootouders op de kast. Je vertrekt van een blok materiaal en uiteindelijk komt daar iets uit, mooi toch! Mijn nonkel kan dat ook, die is schrijnwerker. Hop, naar de Brico, wat hout halen, en een paar dagen later staat daar een kast. Mensen die vanuit ‘niets’ ‘iets’ maken, ik bewonder ze.

Hierbij nauw aansluitend vraag ik me tijdens het leren vaak af waar het in godsnaam allemaal goed voor is. Kijk, of ik nu weet of de annealing bestaat uit drie fasen (de recovery, de rekristallisation en de grain growth voor de geïnteresseerden) of niet, wat doet het ertoe? Wedden dat ik dat nooit ofte nimmer nog zal moeten gebruiken? Terwijl de mensen uit bovenstaande alinea’s resultaat zien van hun werk, en tenminste weten waar ze mee bezig zijn.

Ach, ik ga wat verder studeren… kwestie van in september toch een mooi resultaat te kunnen neerzetten, en over te gaan naar een volgend jaar van nutteloze weetjes…