Updeet

We zijn terug! Drie van de vier examens, ofte vijfenzeventig procent, zijn achter de rug. Scheikunde dinsdag was matig, moeilijk te schatten wat het wordt aangezien er geen puntenverdeling op de examenkopij stond. Materiaalkunde donderdag moet normaal wel in orde zijn, maar Mechanica van vrijdag is een groot vraagteken. Ik had er nochtans veel oefeningen op gemaakt enzo, maar het wilde niet echt vlotten. Nuja, ik heb alles ingevuld, ik hoop dat het voldoende is… Help me duimen

In het weekend heb ik twee daagjes verlof genomen, omdat ik vond dat ik die wel verdiend had. Zaterdag ben ik met S. naar zee geweest: een gezellige treinrit, wat bijpraten, lekker eten, over het strand wandelen… kortom een beetje uitblazen en genieten van haar gezelschap! Zondag was een familiedag, wat lang uitslapen, pistoletje eten, aperitieven, tv-kijken, oma bezoeken en dergelijke inhoudt. Awel, van zo’n kleine dingen kan ik na een maand studeren echt genieten zie!

Vanaf vandaag begonnen aan de laatste brok: Digitale Elektronica & Processoren, voor maandag 27/08. En vanavond afscheid genomen van S., die morgen op kamp vertrekt met de jeugdbeweging en terugkeert een dag nadat ik met het gezin op vakantie ben vertrokken… typisch natuurlijk. ‘k Ga ze missen!

Go!

Dinsdag 14/08/2007, 9u: Organische Scheikunde.

Wish me luck en brand een kaarsje!

Box-to-box

Zouden er werkelijk mensen zijn die op die term googlen? En zouden die dan ontgoocheld zijn als ze hier geen ode aan Jan Polak vinden, maar wel de droge mededeling dat ik het woord zowat BEU ben? De volgende voetbalcommentator die het in de mond neemt krijgt welgemeend mijn sloef tegen zijn virtuele hoofd, jazeker!

Alive…

… and kicking. Of toch een beetje. Wegens drie herexamens volgende week (voor de geïnteresseerden: Organische scheikunde, Toegepaste Mechanica 2 en Materiaalkunde) en eentje tien dagen later (Digitale Elektronica & processoren) heb ik mijn blog een beetje verwaarloosd. Mijn welgemeende excuses…

Er zijn nochtans zoveel dingen waarover ik zou kunnen bloggen (de Tour! de voetbalcompetitie! mijn interessante leven!) maar een mens moet nu eenmaal zijn prioriteiten stellen, nietwaar?

/werpt zich weer op buigmomenten en consoorten

Handenarbeid en zo

Outro had het gisteren over een kennis waaraan hij gevraagd had een tekening te maken. En woeps, een tijdje daarna was die daar, volledig zoals het moest, gewoon AF. Kijk, mensen die iets met hun handen kunnen, daar ben ik verdorie jaloers op.

Mijn pa kan dat. Hij heeft een opleiding metaal genoten, en zijn eindwerk van in de tijd staat bij m’n grootouders op de kast. Je vertrekt van een blok materiaal en uiteindelijk komt daar iets uit, mooi toch! Mijn nonkel kan dat ook, die is schrijnwerker. Hop, naar de Brico, wat hout halen, en een paar dagen later staat daar een kast. Mensen die vanuit ‘niets’ ‘iets’ maken, ik bewonder ze.

Hierbij nauw aansluitend vraag ik me tijdens het leren vaak af waar het in godsnaam allemaal goed voor is. Kijk, of ik nu weet of de annealing bestaat uit drie fasen (de recovery, de rekristallisation en de grain growth voor de geïnteresseerden) of niet, wat doet het ertoe? Wedden dat ik dat nooit ofte nimmer nog zal moeten gebruiken? Terwijl de mensen uit bovenstaande alinea’s resultaat zien van hun werk, en tenminste weten waar ze mee bezig zijn.

Ach, ik ga wat verder studeren… kwestie van in september toch een mooi resultaat te kunnen neerzetten, en over te gaan naar een volgend jaar van nutteloze weetjes…

Bus

“Tom Boonen komt ruim binnen tijd aan in de laatste bus”. Je hoort het tegenwoordig quasi elke dag uit de neus van Michel Wuyts. Op een niet nader genoemd forum vraagt iemand waarom het toegelaten is met een bus naar boven te komen, ‘of dat niet oneerlijk is’.

Oké – niet iedereen houdt van wielrennen, en ik verwacht zeker niet dat iedereen met ‘vaktermen’ kan goochelen. Maar je gemeend afvragen of een wielrenner met de bus naar boven komt? Een beetje serieus blijven hé

Op een ander niet nader genoemd forum neem ik trouwens deel aan een prono rond de Tour de France. In dat opzicht zou het goed zijn als Vinokourov wonderbaarlijk zou herstellen, dat Leipheimer eindelijk es uit zijn pijp zou komen en dat Klöden van het toneel verdwijnt. Wishfull thinking…

eKrivon

Wat schrijft een mens in godsnaam in een eerste blogpost? De reden van bestaan van zijn blog? Een ode aan zijn of haar lichtende voorbeelden? Of starten we gewoon zonder enige inleiding?

Het wordt een mengeling, geloof ik. Gedurende de voorbije weken en maanden had ik af en toe de behoefte om het één en ander van mij af te schrijven. Als ik schrijf zonder doel durft de muze wel eens afwezig te blijven, en dus kwam het idee om een blog te starten (al is het lang een idee gebleven; mijn literair talent is nu ook niet direct om over naar huis te schrijven) …

Tot nu toe ben ik slechts matig geïntegreerd in het blogwereldje. Ik volg de blogs van mensen die op de één of andere manier mijn interesse hebben gewekt, vaak mensen die ik virtueel leerde kennen. Je vindt enkele links onder “blogroll” rechts van dit bericht. Bij deze ook een woord van dank aan mijn “voorbeelden”, ik weet nu toch iet of wat in welke richting het moet gaan evolueren.

De onderwerpen die aan bod zullen komen kunnen van velerlei aard zijn; ik interesseer mij overal een beetje in maar er is niets waar ik echt veel vanaf weet. As I said, het is in de eerste plaats de bedoeling om voor mezelf ‘t een en ‘t ander op een rijtje te krijgen. En ‘mezelf’, daarover kom je binnenkort meer te weten als ik zelf ook zo’n stoere ‘About’-pagina heb. Later.

Beste bezoeker, weest welkom op eKrivon!